Σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας (και σύντομα επιστημονικής πραγματικότητας), έχουμε δει νανορομπότ τα οποία κινούνται με ευχέρεια στο ανθρώπινο σώμα διαμέσου του κυκλοφορικού συστήματος, πραγματοποιώντας διεργασίες οι οποίες φαντάζουν εξωπραγματικές (μεταφέροντας φάρμακα, επιδιορθώνοντας βλάβες κά.).

Αυτο που συνήθως δεν αναφέρεται μιας και δεν υπήρχε μέχρι πρότινος κάποια εφαρμόσιμη λύση, είναι από που τροφοδοτούνται αυτές οι μινιατούρες ρομπότ.
Κάθε τι που κινείται χρειάζεται ενέργεια , και τα νανορομπότ δεν αποτελούν εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα όσο μικροσκοπικά και αν είναι.
Η λύση την έδωσε μάλλον κάτι το οποίο ήταν μπροστά μας τόσο καιρό και το γνωρίζαμε όλοι.

Το σπέρμα!

Τα σπερματοζωάρια έχουν την δυνατότητα να κινούνται για ένα σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα (τουλάχιστον όσον αφορά το μέγεθός τους), περίπου 2 ημερών.
Επίσης έχουν την δυνατότητα να διανύουν μεγάλες αποστάσεις (πάντα αναφορικά με το μεγεθός τους) ,πράγμα το οποίο τα καθιστά εντυπωσιακές αυτόνομες μηχανές.

Στο College of Veterinary Medicine’s Baker Institute for Animal Health ,ο καθηγητής Alex Travis, μάλλον πως κατάφερε να βρει τρόπο να αντιγράψει την ιδιότητα των σπερματοζωαρίων να κινούνται αυτόνομα στο ανθρώπινο σώμα.

Τα σπερματοζωάρια έχουν δύο τρόπους τροφοδοσίας με ενέργεια.
Ο πρώτος συνίσταται από μιτοχόνδρια και οργανύλια τα οποία παράγουν ενέργεια και βρίσκονται κάπου μεταξύ κεφαλής και ουράς του σπερματοζωαρίου. Αυτός ο τρόπος όμως μάλλον πως είναι αρκετά δύσκολος στην αντιγραφή του…..

Η δεύτερη πηγή ενέργειας των σπερματοζωαρίων είναι η διαδικασία της γλυκόλυσης, που ουσιαστικά χωρίς να μπούμε στα χωράφια της βιολογίας ,μπορούμε να πούμε ότι είναι η διαδικασία μέσω της οποίας διασπάται η γλυκόζη ώστε να παράγει ένα μόριο το λεγόμενο ATP, το οποίο χρησιμοποιούν τα κύτταρα σαν καύσιμο.

Για την διαδικασία της γλυκόλυσης απαιτούνται 10 ένζυμα. Ο σκοπός των ερευνητών είναι να συνδέσουν τα ένζυμα αυτά με ιόντα νικελίου σε ένα “τσιπάκι”. Μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει να συνδέσουν 3 από τα 10 απαιτούμενα ένζυμα , που χρειάζονται για να μιμηθούν την διαδικασία της γλυκόλυσης.

Ο στόχος είναι κάθε ένα από αυτά τα ένζυμα να χρησιμοποιεί την γλυκόζη που έχουμε στο αίμα , σαν καύσιμο για να παράγει ATP ,το οποίο με τη σειρά του θα μπορέσει να τροφοδοτήσει το τσιπ με ενέργεια.

Βέβαια η όλη υλοποίηση απέχει ακόμα από την άμεση εφαρμογή της , αλλά στο μέλλον αυτό θα μπορούσε να τροφοδοτήσει νανορομπότ τα οποία θα μετέφεραν αντιβιοτικά ή άλλου είδους φάρμακα, κατευθείαν στον στόχο (δηλαδή το πάσχον σημείο του οργανισμού), επιτυγχάνοντας έτσι πιο στοχευμένη θεραπεία , αποτελεσματικότερη και μικρότερες δόσεις φαρμάκων από ότι τώρα.

Share This Post

Βρήκες ενδιαφέρον το παραπάνω άρθρο; Ενημερώσου άμεσα για όλα τα νέα άρθρα, παίρνοντας το Medgreece Feed πατώντας εδώ!...τζάμπα είναι...:)

Σχετικά Post