iss.jpgΣε μερικούς από εσάς η παραπάνω φράση μπορεί να θυμίσει την πρώτη σκηνή από την ταινία Waterworld, με τον Κέβιν Κόστνερ όπου μετατρέπει μια μικρή ποσότητα από τα ούρα του σε νερό μέσω μιας μηχανής που έχει πάνω στο πλοιάριο του. Η ιδέα, αν και λίγο αποκρουστική, εάν εφαρμοσθεί στην πράξη, μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική πηγή πόσιμου νερού σε μέρη όπου αυτό είναι πολύτιμο.

Και αν αναρωτιέστε που θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό, αρκεί να σκεφτείτε τους αστροναύτες στον διαστημικό σταθμό όπου το νερό είναι είδος πολυτελείας. Ούτε λίγο ούτε πολύ κοστίζει 12000 € το μισό λίτρο (λόγω μεταφορικών βέβαια)! Σε μια τέτοια περίπτωση κάθε σταγόνα είναι πολύτιμη, και πρέπει να γίνεται μεγάλη οικονομία.
Αν και η NASA έχει προνοήσει ώστε να γίνεται εξοικονόμηση νερού από κάθε πιθανή πηγή (από το ντους, το νερό από το ξύρισμα και άλλες πηγές) μια μεγάλη ποσότητα νερού παρέμενε ανεκμετάλλευτη, και αυτή δεν ήταν άλλη από τα ούρα των αστροναυτών.

Το εγχείρημα ανέλαβε κατά ένα μέρος να φέρει εις πέρας μια ομάδα ερευνητών από το Michigan Technological University. Σύμφωνα με τους ερευνητές το νερό το οποίο παράγεται είναι εφάμιλλο με το πόσιμο νερό που έχουμε εδώ στη γη, και μπορεί να μειώσει το κόστος σε ικανοποιητικό βαθμό. Το σύστημα ονομάζεται Water Recovery System, και ήταν προγραμματισμένο να αναχωρήσει την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου προς τον Διαστημικό σταθμό.

Το σύστημα σε γενικές γραμμές δουλεύει ως εξής: Τα ούρα περνάνε από ένα αρχικό στάδιο απόσταξης και στη συνέχεια συγκεντρώνονται στον ίδιο χώρο με τα υπόλοιπα “απόνερα” του σταθμού, όπως είναι νερό από ξύρισμα, μπάνιο, κ.ά. Στη συνέχεια υποβάλλονται σε ένα φιλτράρισμα όπου κατακρατούνται όλα τα στερεά υπολείμματα, όπως είναι τρίχες και άλλα υλικά, και το νερό που μένει συνεχίζει τη διαδικασία καθαρισμού. Ελεύθερο από ξένα σώματα πλέον το νερό περνάει από μια διαδικασία με αλλεπάλληλα φιλτραρίσματα και ανταλλαγές ιόντων όπου το νερό καθαρίζεται.

Στη συνέχεια τα τελευταία υπολείμματα κάποιων χημικών ουσιών που εξακολουθούν να παραμένουν στο νερό, αφαιρούνται μέσω ενός αντιδραστήρα ο οποίος τα διασπά σε διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Μετά από κάποιους επιπλέον ελέγχους όσον αφορά την υγιεινή του νερού (από θέμα μικροβίων), το νερό πλέον είναι έτοιμο προς κατανάλωση.

Το κέρδος σε πόσιμο νερό τουλάχιστον σε σχέση με την κατανάλωση που κάνουμε εδώ στη γη, δεν είναι εντυπωσιακό (περίπου 30 λίτρα ετησίως), αλλά αν το κοστολογήσετε σύμφωνα με τα δεδομένα που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου, τότε μιλάμε για κάτι σημαντικό από πλευράς χρημάτων.

Αυτό βέβαια τουλάχιστον προς το παρόν αποκλείει την πιθανή χρήση του στην καθημερινή ζωή, μιας και το κόστος είναι απαγορευτικό αλλά και λόγω του ότι η εξοικονόμηση μικρή, αλλά θέτει σίγουρα τις βάσεις για την μελλοντική ανακύκλωση του νερού από κάθε κατοικία.

Share This Post

Βρήκες ενδιαφέρον το παραπάνω άρθρο; Ενημερώσου άμεσα για όλα τα νέα άρθρα, παίρνοντας το Medgreece Feed πατώντας εδώ!...τζάμπα είναι...:)

Σχετικά Post