Το θέμα είναι το λιγότερο εντυπωσιακό.Αν και ζούμε σε μια εποχή όπου η μεταμόσχευση οργάνων είναι πλέον γεγονός και σε μερικά όργανα μπορεί να έχει γίνει και κάτι συνηθισμένο, όλοι έχουμε ακούσει για τα προβλήματα τα οποία έχουν προκύψει από την διαδικασία αυτή….Λίστες αναμονής για κάποιο όργανο με εκατοντάδες λήπτες να περιμένουν μόσχευμα, οικογένειες ολόκληρες σε ένα συνεχές άγχος και φόβο για το αύριο.

Και όπως ήταν φυσικό αναπτύχθηκε και ο κατάλληλος τομέας του τρομακτικού εμπορίου ανθρωπίνων οργάνων που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν κάνει κάτι…

Να μη σχολιάσουμε το γεγονός ότι ασθενείς έχουν καταλήξει να πηγαίνουν σε φτωχές χώρες του τρίτου κόσμου που μαστίζονται από οικονομική ανέχεια προκειμένου να προμηθευτούν κάποιο όργανο σε τιμή ευκαιρίας από ζωντανούς δότες που προωθούνται μέσω των εκεί κυκλωμάτων….Και λέω να μην σχολιάσουμε γιατί ειδικά το τελευταίο είναι μεγάλο θέμα με ηθικές προεκτάσεις και δεν λήγει με ένα απλό, “είναι λάθος” ή “σωστό” (όσο μπορεί κάποιος να το θεωρήσει σωστό κάτι τέτοιο)….Η μόνη ελπίδα ασθενών αλλά και των επιστημόνων (ούτως ώστε να καταφέρουν να ανταπεξέλθουν σε αυτή την τεράστια ζήτηση για ανθρώπινα όργανα) ήταν πάντα το σχεδόν ουτοπικό σενάριο της δημιουργίας ανθρωπίνων οργάνων κατά παραγγελία. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα λέγανε ίσως πολλοί πριν μερικά χρόνια.Και όμως…Ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Minnesota από το τμήμα Minnesota Center for Cardiovascular Repair κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να δημιουργήσουν μια καρδιά από κύτταρα του λήπτη η οποία είναι λειτουργική.Η διαδικασία είναι πράγματι ευφυής και συνάμα εντυπωσιακή. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν για το πείραμα καρδιές από νεκρά ποντίκια και γουρούνια. Το σημείο κλειδί στην όλη διαδικασία είναι το να απομακρύνουν τα κύτταρα από την νεκρή καρδιά.

Στην πολύ εύλογη απορία , τι θα μείνει αν αφαιρέσουμε τα κύτταρα, να πούμε ότι τα κύτταρα δεν είναι στοιβαγμένα απλά το ένα πάνω στο άλλο. Αφαιρώντας τα κύτταρα αυτό που μένει είναι ο εξωκυττάριος χώρος ο οποίος αποτελεί κάτι σαν “σκελετό” της καρδιάς. Απλά λείπουν τα κύτταρα. Στο βίντεο που ακολουθεί στο τέλος του άρθρου μπορείτε να διακρίνετε αυτό το στάδιο όταν η ποντικίσια καρδούλα είναι πλέον λευκή.

Τα κύτταρα απομακρύνονται με μια διαδικασία η οποία ονομάζεται whole organ decellularization ή στα ελληνικά (ελπίζω να το αποδίδω σωστά) ολική αποκυτταροποίηση οργάνου.

Μετά την απομάκρυνση των κυττάρων αυτό που μένει είναι ένας λευκός ημιδιαφανής ιστός στο σχήμα της καρδιάς. Οι ερευνητές στη συνέχεια τροφοδότησαν την καρδιά με κύτταρα από καρδιές νεογέννητων ποντικιών και τα άφησαν να αναπαραχθούν μέσα στο νέο τους “σπίτι” στο εργαστήριο.

Και τότε συνέβη το μαγικό…

Τέσσερεις μέρες μετά άρχισαν να παρατηρούνται κάποιες συσπάσεις, ενώ μόνο οκτώ (!!!) μέρες μετά η καρδιά χτυπούσε κανονικά!

Οι ερευνητές αισιοδοξούν ότι κάτι τέτοιο θα μπορέσει να βοηθήσει σημαντικά το θέμα με τις μεταμοσχεύσεις. Συν τοις άλλοις ενώ κάποιος που κάνει μια μεταμόσχευση καρδιάς σήμερα είναι συνήθως υποχρεωμένος(λόγω του ότι δεν υπάρχει συμβατότητα και υπάρχει κίνδυνος απόρριψης του μοσχεύματος) να ζει σε ανοσοκαταστολή σε όλη τη ζωή του για να κρατήσει τη νέα του καρδιά , πράγμα το οποίο οδηγεί σε άλλα προβλήματα υγείας.

Με τον τρόπο αυτό αφού μόνο ο εξωκυττάριος χώρος της καρδιάς είναι από άλλο δότη , και τα κύτταρα είναι του λήπτη οι πιθανότητες για απόρριψη του μοσχεύματος ελπίζουν να είναι πολύ μικρότερες.

Σκοπός του όλου πειράματος είναι στο μέλλον να μπορούν να φτιάχνουν διάφορα όργανα και όχι μόνο καρδιές.

Ακολουθεί το βίντεο και συνέντευξη της Doris Taylor, Ph.D. η οποία είναι διευθύντρια του Minnesota Center for Cardiovascular Repair όπου μιλάει για το εντυπωσιακό αυτό πείραμα το οποίο μπορεί στο μέλλον να σώσει εκατομμύρια συνανθρώπους μας.

Share This Post

Βρήκες ενδιαφέρον το παραπάνω άρθρο; Ενημερώσου άμεσα για όλα τα νέα άρθρα, παίρνοντας το Medgreece Feed πατώντας εδώ!...τζάμπα είναι...:)

Σχετικά Post